وصیت نامه صاحب روضات | به کوشش عبدالرضا ایزدپناه

چکیده:

این وصیت نامه, فارسی است و در چهل و یک سالگی, به گاه رفتن به زیارت امام هشتم(ع) در منزل و مکانی بیرون از اصفهان نوشته است. مخاطب وصیت, فرزند او, فقیه و اصولی بنام, آقا سید محمد مهدی چهارسوقی اصفهانی, است.

عزیز من! نماز را به وقت بکن.

اذان در خانه را, بلند بگو که باعث دفع همه ناخوشیهاست.

دعای صبح و مساء [شب] را بخوان و به جمیع اهل خانه, امر کن که بخوانند.

با والده و برادران و همشیرگان خود, بسیار سلوک خوش کن و دل هر یک را به دست آور که هم خدا و هم پدر و هم استاد تو, که پدر تو باشد, از تو راضی باشند.

روزها را مشغول مطالعه و علم باش و بیکارکنندگان را بخود راه مده.

از خداوند عالم مسألت کن, عزّت دنیا و آخرت را که بنده, گربه ای را نمی تواند عزیز کند.

هر روز علی الحساب, یک حزب از قرآن تلاوت نما که باعث اصلاح امر معاش و رسیدن به مراد می باشد.

در شبها و روزهای جمعه, اموات خود را سیّما أهل حقوق از ایشان را به سوره یس, با الرّحمن یا غیر آن شاد نما که خدا تو را شاد کند.

هرساله گوسفند صحیح را قربانی کن, اگر چه به قرض کردن باشد, چنانچه پیغمبر, صلی اللّه علیه واله, امر فرمود.

در دهه عاشورا, لامحاله, ده مجلس روضه و مصیبت داری جناب سیدالشهداء, علیه التحیة والثناء, بر پا نما.

پدر و مادر خود را از یاد خود بیرون مکن, اگر چه در قنوت نمازت باشد.

صبح زود برخیز که وقت أذان, لامحاله, بیدار باشی, تا خداوند وسعت به روزی تو دهد.

تصدّق در هر ماه و هفته را ترک مکن.

و هر آرزویی که اطفال می کنند, بی تأمل برآور.

خانه را متوجه تعمیرش باش و در وقت باران و برف ملاحظه ناودان و بامهای آن را بنما و درها را نیکو متوجه باش و در وقت خوابیدن به خدا بسپار و آیة الکرسی را بر اطراف خانه بدم.

سائل را ناامید مکن, اگر چه به چیز کمی باشد.

در حساب و کتاب فریب مخور که پیغمبر, صلّی اللّه علیه واله, فرمود: «المغبون لامحمود و لامأجور».

و بدون اتّفاق بزرگ تر از خود, جائی مرو.

معاشرت با ناجنس مکن و احترام بزرگ تر را بسیار بدار.

و وصیّت در ضمن که اصل در این باب است به یک اعتبار, بعد از این که پدر تو را قضای حق در رسید و داعی حق را لبیک اجابت گفت, ربع اموال پدرت را که به تصرّف او بوده از منقول و غیر منقول و مطالبات و رقبات و اسباب و غیرها, بعد از تقویم نمودن به عادله وقت, صرف نما در آنچه که عمّ جلیل تو و نورچشمی ام, میر محمد هاشم, اصلح به حال این جانب بداند از صلوة و صوم و خمس و رد مظالم احتیاطی و وجوه برّ و خیرات و صدقات جاریه و ختم کلام اللّه متّصل از اشخاص عدول, حسن القرائة و امثال ذلک, بعد از تأمل بسیار; امّا به شرط تعجیل که من طاقت انتظار کشیدن در قبر ندارم و از تو نخواهم راضی شد اگر طول بدهی و هر چه صرف می کنی به نیّت قربت, بی شائبه ریا و رؤیایی مرید و دوست, صرف کن و باقیات و صالحات بجائی از همین ربع مال حلال برای پدرت, باقی بگذار که چون به هم رسیدیم در عالم برزخ و آخرت, خواهی دید که منفعت او بیش تر عاید خود تو خواهد گردید و حجّ میقاتی بخر. البتّه البتّه و نصیب برادران و همیشرگان خود را از سه ربع میراثی دیگر مال زیادتر و بهتر از خودت عطا کن و نورچشم من میرزا مسیح را برّ و صله بسیار بکن که من

او را بسیار دوست می دارم و اگر دوست پدر را بعد از پدر دوستی نکنی, عاق خواهی بود و او را اصلاً و مطلقاً مرنجان و در وقت غضب, به پدرت ببخش.

احمد و عطاء اللّه را که دیگر نمی دانم چه سفارش کنم و آن دو دختر عزیزم را که شیره جان منند, پدری کن که از شما رنجه نباشند و از پدر و مادر خود راضی باشند.

و این وصیت نامه را در مدّت عمر پیوسته مطالعه نما و آن را نسخه متعدّد کن که به مرور دهور دست به دست و نسلاً بعد نسل باقی بماند و دستورالعمل ذریه و اولاد حقیر باشد که مرا از یاد ندهند و به یکدیگر تعلیم نمایند و تا زنده باشی, اگر ماهی یک دفعه اقلاً این وصیت نامه را مطالعه نکنی, از تو راضی نمی شوم و اگر آن را سواد کنی و همگی بخوانند, بهتر است.

ان شاء اللّه تعالی خداوند به حرمت اجداد طاهرین عاقبت ما و شما, همه را به خیر و عافیت فرماید و هیچ یک از ما و شما را بر خود وامگذارد.

آمین رب العالمین.

منبع: حوزه نت به نقل از مجله حوزه

گفتنی است که توضیحات مصحح را حذف کرده ایم (الاثر)

منبع:+